Categorie archief: Persoonlijk

Plannen en voornemens voor 2015

De beste wensen voor 2015 iedereen! Ik hoop dat jullie een goede jaarwisseling hebben gehad. Ikzelf sliep vrij vroeg en was vanmiddag echt uitgeteld van de feestdagen. Gelukkig voel ik me alweer iets minder uitgeput. Vandaag deel ik met jullie mijn plannen en voornemens voor dit nieuwe jaar.

1. Me creatief verder ontplooien. Ik schreef gisteren al dat ik in juni naar een mixed-mediadag ga. Dit is de eerste keer dat ik een creatieve workshop volg, dus ben benieuwd. Ik hoop dat ik dit jaar vooral met fimoklei mijn vaardigheid kan verbeteren. Vrees dat er in de kaarten- en sieradenmakerij weinig verbetering in zit, maar we zullen wel zien.

2. Me oriënteren op of en zo ja op welk gebied ik weer een cursus wil gaan doen. Deze cursus dan ook starten en indien gepland afmaken. Ik heb eigenlijk de Open Universiteit min of meer opgegeven, want dat iedere keer inschrijven en toch niks halen, leek me niet heel handig. Heb ooit gezegd dat ik me meer inschrijf voor de toegang tot de bibliotheek, maar dat vind ik ook niet helemaal eerlijk. Zit er wel aan te denken ooit een schrijfcursus (op het gebied van non-fictie waarschijnlijk) te gaan volgen. Weet alleen niet of zulke dingen zin hebben of dat je gewoon talent moet hebben om te schrijven en ik dat misschien soms wel en op heel veel gebieden niet heb.

3. In elk geval duidelijk krijgen waar ik vanuit het psychiatrisch ziekenhuis ga wonen. Ik neem me ieder jaar voor dit jaar met otnslag te gaan, maar dit jaar is er nog bar weinig uitzicht op waar ik übehraupt heen ga. Naar mijn man, beschermd wonen en zo ja waar, op de ellenlange wachtlijst voor een workhome, etc., ik weet het nog niet. Hopelijk gaat die consultatie bij het Leo Kannerhuis iets opleveren. Volgende week heb ik alvast een afspraak met maatschappelijk werk en ga dan aankaarten wat de mogelijkheden zijn om evt. bij mijn man te gaan wonen.

4. Gezonder leven. Mijn voornemen is om vijf tot tien kilo af te vallen over het hele jaar genomen. Dan is mijn BMI in elk geval weer onder de 30. Ik wil dit bereiken door in elk geval minder eetbuien te houden. Het overeten zal ik niet helemaal kunnen stoppen, maar een zak drop en een blik knakworsten kopen en die dan achter elkaar opeten, daar heb ik uiteindelijk niks aan. Ik wil ook meer gaan bewegen. Heb aan mijn persoonlijk begeleider gevraagd te informeren naar de mogelijkheid dat ik kan gaan zwemmen. Ik wil eigenlijk ook gaan vragen of ik weer met yoga kan beginnen, maar daar heb ik wat negatieve ervaringen mee van een aantal jaar terug. Zal dit dus nog moeten overdenken.

5. Weer een (offline) dagboek beginnen. Ik heb me eigenlijk ook aangemeld bij de “365 dagen bloggen” groep op Facebook en daag dus mezelf uit op dit blog elke dag te posten dit jaar. Of daarbij en bij mijn Engelstalige blog nog een offline dagboek past, weet ik niet, maar ik heb ook niet gezegd dat ik daar elke dag in moet schrijven. Een offline dagboek kan me vast ook inspireren om hier meer te schrijven.

Mijn thema voor dit jaar wordt “nurture”, wat zoiets betekent als “zorgen”. Ik wil hierbij vooral me richten op hoe ik me prettig kan voelen op een gezonde manier. Ik houd jullie op de hoogte van mijn vooruitgang.

Terugblik op 2014

Tjonge, wat is het lang geleden dat ik voor het laatst gepost heb. Ik had gewoon geen inspiratie. Nu is het alweer oudejaarsdag, een dag om terug te blikken op 2014.

Toen ik op mijn Engelstalige blog een terugblik probeerde te schrijven, kwam er niets uit mijn vingers. Het jaar is in veel opzichten niet spectaculair geweest. Natuurlijk, in het wereldnieuws is er veel gebeurd, maar (gelukkig!) niets waar ik persoonlijk bij betrokken was.

Ik ben dit jaar ook niet bijzonder vooruit of achteruit gegaan qua psychische of lichamelijke gezondheid of op sociaal vlak. Ik wacht nog steeds op een consultatie bij het Leo Kannerhuis voor advies omtrent een vervolgwoonplek en -behandeling. Met die aanvraag zijn we ongeveer heel 2014 bezig geweest. In september ging hij eindelijk de deur uit en toen was het twee maanden wachten op de conclusie dat de meegestuurde informatie compleet genoeg was. Nu sta ik ongeveer een maand op de wachtlijst voor de consultatie. De verwachte wachttijd is vijf maanden.

Ik heb dit jaar een paar dieptepuntjes in psychische gezondheid meegemaakt. Ik ben een keer of vier in de special care unit (SCU, soort separeer) geweest. Twee weken terug was het dieptepunt, maar ook dat is met een sisser afgelopen. Het lijkt alsof het alleen maar beter kan worden nu, maar ik weet dat dat niet per definitie zo is helaas. Aan de andere kant kent ieder jaar wat dit betreft zijn ups en downs.

Dit jaar heb ik me wel verder creatief ontplooid. Ik deed korte tijd mee aan de loomhype in de zomer, stopte en begon weer met kaarten maken en maakte vooral veel sieraden. De laatste weken heb ik een tot nu toe niet erg succesvolle poging gedaan mijn fimokleivaardigheden te verfijnen.

Het lijkt nu alsof er in 2015 veel gaat veranderen. De zorg verandert in extreme mate door de veranderende wetgeving. Aan de andere kant ben ik er niet zeker van dat dit ook extreme consequenties voor mijn persoonlijke leven zal hebben. Ik hoop ergens dat ik in 2015 eindelijk met ontslag kan uit het psychiatrisch ziekenhuis, maar dat neem ik me elk jaar sinds 2008 voor.

Op creatief gebied heb ik alvast een leuk vooruitzicht voor 2015, nl. de MixedMediaDivadag in juni (op mijn verjaardag!). Ik twijfelde of ik kon komen op die dag, maar toen bleek dat het tot 17:00 uur duurt en in Ede is, heb ik me toch opgegeven. Kan ik daarna met mijn man uit eten of zoiets.

Verder zal ik wel ervaren wat het jaar me brengt. Ik heb wel voornemens, waarover ik morgen zal posten. Ik hoop vooral dat ik in 2015 kan genieten. En nu ga ik barbecuen, want dat schijnt traditie te zijn op oudejaarsavond op mijn afdeling. Hopelijk heeft iedereen een goede jaarwisseling!

Eetbuien en overgewicht

Waarschuwing: deze post kan triggerend zijn voor mensen met eetstoornissen. Ik noem gewichten en hoeveelheden (eetbui)voedsel.

Een paar dagen geleden kwam ik deze post van Xaviera tegen. Sowieso is haar hele blog prachtig, maar deze post sprak me in het bijzonder aan. “Finally,” dach tik! Eindelijk iemand die positief blogt maar tegelijk toegeeft dat ze niet het voorbeeld van gezondheid is. In deze post deelt Xaviera haar persoonlijke struggle met overgewicht.

Ik herkende veel in haar verhaal. Ook ik lees graag gezond-levenblogs en weet heel goed wat gezond is en wat niet, maar om je daar nou aan te houden…

Mijn probleem met eten begon al jong. Toen mijn zus en ik klein waren, was ik degene die het initiatief nam om flink uit de snoepla en koelkast te eten als onze ouders nog op bed lagen. Ik herinner me dat we soms rare combinaties namen. Worst met mandarijn of sinaasappelsap met hagelslag. Of dat abnormaal is voor een kind van pakweg zeven, weet ik niet. We werden wel aangesproken op het snoep en ander eten pakken. Niet dat we hele preken kregen over hoe slecht het was of dat onze ouders heel boos werden. Er waren wel regels over snoepen – één koekje of snoepje bij “theetijd” om vier uur. Tegen het snoep jatten ’s ochtends deden mijn ouders niet heel veel, maar juist op hun manier lieten ze wel weten wat ze vonden. Zo hing mijn vader ooit een briefje in de snoepkast met er heel groot “BOEVEN” op geschreven, zo groot dat ik het toen nog kon lezen. Mijn zus stond er toen zij leerde lezen op dat mijn ouders deze actie herhaalden.

Toen ik in de puberteit kwam, werd mijn snoepgedrag echt een probleem. Ja, ik weet dat meiden van die leeftijd best veel snoepen, maar ik snoepte écht veel. Ik haalde gerust op zaterdag een kilo snoep en at dit dan binnen een uur of twee op. Op school kocht ik elke dag een saucijzenbroodje en ik ben er een keer door klasgenoten op aangesproken dat ik mijn hele zakgeld (vijf gulden) er in één keer doorheen joeg aan candy bars. Dat waren dus vijf candy bars in één pauze.

Toen ik een jaar of veertien was, las ik een artikel over eetstoornissen. Ik zat toen helemaal niet lekker in mijn vel en bedacht me dat als ik een eetstoornis had, mensen me serieus zouden nemen. Onder een eetstoornis verstond ik anorexia. Mijn gedachten waren best gestoord in die tijd, maar ik had juist het omgekeerde gedrag: enorme eetbuien, die ik wel probeerde te compenserne. Braken deed ik maar heel af en toe, dus echt boulimia of iets soortgelijks had ik niet, maar ik had wel het zelfbeeld wat erbij hoort.

Toen ik uit huis ging, hielden de eetbuien een tijdje op, maar toen ik vanuit een trainingshuis voor gehandicapten op mezelf ging wonen, en zeker toen ik opgenomen werd, begonnen ze weer. Vlakbij de opnameafdeling was een winkeltje waar je vooral ongezonde meuk kon kopen. Ik probeerde mezelf wel in toom te houden, maar dat lukte niet.

Ondertussen had ik tot drie jaar geleden een normaal gewicht. Wel aan de bovnkant van normaal, maar nog normaal. Ik ben 1,53 m en woog jarenlang rond de 58 kg. Ik kon eten wat ik wou of niet, maar aankomen of afvallen deed ik niet. Long story short: drie jaar nadat ik begon met aankomen weeg ik 74 kg. Dit is minstens vijftien kilo boven normaal.

Afvallen heb ik nooit echt geprobeerd. Ik bedoel, niet op een gezonde manier. Een paar jaar geleden braakte ik regelmatig en misbruikte ik mijn door de dokter voorgeschreven Movicolon soms. Hier ben ik gelukkig vanaf. Helaas zijn de eetbuien alleen maar toegenomen. Bezoeken aan een diëtist leverden niets op. Logisch: ik weet best wat gezond is, ik doe het alleen niet.

Wat Xaviera zo mooi verwoordde, is dat ze, als ze echt mindful is, die rommel die ze in haar lichaam stopt helemaal niet lekker vindt. Ik ben dit eigenlijk helemaal met haar eens. En ja, dit zeg ik terwijl ik net toen ik het artikel zaterdag las, een heel blik knarkworsten en een zak sneop naar binenn werkte. Ik vind het net als Xaviera enrom inspirerned om healthy-livingblogs te lezen en zou zo graag die recepten uitproberen, maar als ik bij mijn man ben, is het de helft van de tijd toch weer pizza wat we eten. Op de afdeling krijg ik kant-en-klaarmaaltijden, maar ik ben niet van de biologische mafia, dus daar zit ik op zich niet mee. Als ik het nou echter bij gewoon drie gezonde maaltijden en af en toe tussendoortjes kon houden! Helaas denk ik nog steeds dat ik ongezond eten op de één of andere manier “nodig” heb, en wel nu en wel in grote hoeveelheden. Soms is het echt een eye-opener als ik merk dat ik net zoveel voldoening krijg van een zak snoep waar mijn man de helft heeft uitgehaald als van de hele zak. Helaas blijft dit besef niet hangen.

Een paar maanden geleden werd ik eens goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik was voor iets ongereelateerds in het ziekenhuis en de arts vroeg of ik boulimia had gehad. “Nee,” zei ik. Dat stond wel in de verwijzing van de huisarts. Nou heb ik nooit echt boulimia gehad. Het zou goed kunnen dat ik nu aan de criteria van een eetbuienstoornis (binge eating disorder) voldoe. Wat hieraan gek is, is dat ik mijn eetprobleem veel serieuzer nam toen ik nog braakte dan nu, terwijl ik nu lichamelijk ongezonder ben (door mijn overgewicht). Ik ben echter op dit moment helaas niet in de gelegenheid om hulp te vragen voor mijn eetprobleem, buiten dan het bezoeken van een diëtist. Dat is wel jammer, want ik zou ergens graag iets aan mijn eetprobleem doen. Je moet het natuurlijk uiteindelijk zelf doen, maar steun om met mijn eetgestoorde gedachtes om te gaan, zou best welkom zijn.

“Ah, wie weet over tien jaar!”

Ik ben 28. Op mijn 25ste ben ik getrouwd, maar mijn man en ik wonen in de praktijk niet samen. We hebben geen kinderen. Op zich niks mis mee. Ik ben nog niet op de leeftijd dat iedereen vindt dat je aan kinderen toe bent, en was zelfs vrij jong toen we trouwden (hoewel mijn man 22 was, dus baas boven baas!).

Ik ben niet alleen door mijn leeftijd, maar ook door de reden waarom ik geen kinderen heb, een beetje een vreemde eend in de bijt van de ongewenst kinderloze gemeenschap. De reden dat we geen kinderen krijgen is dat ik veel zorg nodig heb en het daarom niet verantwoord is een kind op te voeden. Ik heb 24 uur per dag zorg in de nabijheid nodig (wat niet wil zeggen dat ik ook constant zorg nodig heb) en verblijf daarom in een instelling. Dit is dus ook de reden dat mijn man en ik niet samenwonen.

Wat aan zowel het idee van samenwonen als het moerderschap moeilijk is, is dat de hoop niet helemaal vervlogen is. “Ah, wie weet over tien jar!” hoor ik regelmatig. Ja, het zou kunnen, maar laten we niet te hard hopen.

Ik vind het lastig uit te leggen wat ik aan deze opmerking moeilijk vind. Tot een paar jaar geleden hoorde ik hetzelfde over een studie afronden, wat ik ook niet gedaan heb. Nu ben ik dus eind twintig, en hoewel mensen nog tot hun tachtigste bijleren, is het niet meer te verwachten dat ik nog een studie afrond. Mag ik daar nu pas, of misschien nog niet eens, van balen? Hetzelfde geldt voor werk. Toen ik achttien was, kreeg ik een WAJONG-uitkering met het idee dat ik na mijn studie (die ik dus niet heb afgerond) “gewoon” zou kunnen werken. Die WAJONG was er omdat ik niet als bijbaantje in een friettent zou kunenn werken, werd mij verteld. Nu heb ik een bijna leeg CV op mijn 28ste en is er dus geen kans meer dat ik nog aan de bak kom. Of moet ik soms tot mijn 67ste wachten met de hoop loslaten en het verlies van een droom een plekje geven?

Is het gek dat ik liever heb dat duidelijk is dat ik geen werk, diploma of kind meer zal krijgen, dan dat ik in onzekerhied zit? Ik vind van niet. Ik moet wel zeggen dat ook ik de hoop nog niet helemaal heb losgelaten, en dat is juist moeilijk. Als ik het kon loslaten, kon ik me meer focussen op wat ik wél heb in het leven. Niet dat ik dat nu niet doe, maar ik zou het nog meer kunnen doen. Mooi streven eigenlijk: me meer focussen op wat ik wel in dit leven heb en kan. Hier ga ik aan werken!

Droomhuis

Ik neem regelmatig deel aan #TuesdayTen op The Golden Spoons. Vandaag is het onderwerp tien dingen die je in je droomhuis zou willen hebben. Ik grap regelmatig met mijn man over ons landhuis in de Midlands. Nou zal er weinig rust en ruimte zijn daar, aangezien Birmingham, de tweede stad van Engeland, in de Midlands ligt en de Black Country met zijn steenkoolmijnen ook. Toch maar een landhuis in de Wicklow Mountains (ten zuiden van Dublin) dan maar.

Ik denk niet dat ik tot tien kan komen, maar hier zijn een paar dingen waar mijn droomhuis aan zou voldoen.


  • Een goede internetverbinding. Absoluut op nummer één. We hebben geen Wifi in de psychiatrische instelling waar ik verblijf en door gezeik van de manager en financieel gedoe komt het er ook niet. Ik ga online via een internetstick in mijn laptop. Had jarenlang een geweldige deal bij Vodafone kunnen sluiten omdat ik student was (op papier dan) bij de Open Universiteit, maar die deal werd afgelopen mei beëindigd. Nu heb ik een redelijke verbinding met bijna genoeg data voor een redelijke prijs via T-Mobile, maar als weer eens mijn snelheid omlaag gaat omdat ik over mijn data heen ben, wens ik vurig dat ik Wifi had. Welke blogger kan nou zonder een goede internetverbinding? Absoluut mijn belangrijkste vereiste voor mijn droomhuis. Niet helemaal mijn eerste vereiste voor een volgende woonplek, maar het staat wel op mijn lijstje, haha.

  • Een tuin. Bij mijn man hebben we alleen een balkon. Op zich ook best aardig, maar we hebben twee katten waarvan één zeker weten een buitenkat is. Jammer genoeeg voor hem wonen we op de tweede verdieping, wat betekent dat hij de grond kan zien vanaf het balkon en zich dus een gebroken poot/rug/nek kan vallen als hij eraf springt. Hij komt dus niet op het balkon. Ik zou ook best graag een moes- en/of kruidentuintje willen hebben.

  • Drie redelijk grote slaapkamers. Eén voor als slaapkamer, één voor mijn man om te werken/studeren/computeren/whatever en één voor mij. Ons appartement nu heeft officieel wel drie slaapkamers, maar één ervan is zo klein dat ik er niet prettig zit, en dus niet kom.

  • Een badkamer met ligbad. Gewoon, omdat dat zo lekker is.

Verder kom ik eigenlijk niet. Ik bedoel, ik hoef echt niet zo nodig een jacuzzi, veranda met loundemeubilair op dertig zonnepanelen op het dak. Dit wat ik nu schets is ook nog wel redelijk realistisch moet ik zeggen. Ja, niet echt hét perfecte, onrealistiseen droomhuis in de Wicklow Mountains, maar een huis wat aan mijn verwachtingen voldoet. Wat zou jij graag in je (droom)huis willen hebben?